Inwentaryzacje

 

Inwentaryzacja fortu w Węgrzcach

Fort 47a Węgrzce powstał w latach 1892 - 1896. Reprezentuje on typ fortu pancernego obrony dalekiej i bliskiej. Koncepcję nowej klasy fortów opracował płk. inż. Maurycy von Brenner. Całość funkcji ukrycia i funkcji bojowych obrony bliskiej i dalekiej, skupiona była w koszarach szyjowych. W zachodnim skrzydle elewacji Fortu znajduje się dostawiony asymetrycznie betonowy blok, łączący funkcję tradytora i kojca szyjowego; różnej wielkości otwory strzelnicze kaponiery przystosowano do użycia broni ręcznej, maszynowej, a także do wyrzucania granatów ręcznych. Otwory strzelnicze z galerii piechoty wychodzą na zespole Frontu, wzdłuż całej elewacji koszar szyjowych. Fort nie posiadał ani czołowego wału, ani osobnego schronu pogotowia, stąd układ komunikacji ogranicza się do podziemnej poterny, ciągnącej się z parteru koszar pod otaczającą Fort fosę do galerii przeciwstoku. Rozgałęzia sie ona na dwie strony, podziemną galerię prowadząc do narożnych kaponier rewersowych, odtylnych, ukrytych za zewnętrznym murem czoła fosy. Mieszczący owe groźne kaponiery przeciwstok fosy stanowi pionową, jednolicie betonową ścianę. W dostępnym z zewnątrz kojcu podwójnym widać kwadratowe otwory strzelnic dział przeciw-szturmowych, umieszczonych w płytach pancernych oraz okrągłe otwory, gdzie umieszczone były reflektory oświetlające fosę nocą. Dno fosy i stok Fortu wypełniały zasieki z drutu kolczastego.